Od tamtej pory zaczął regularnie występować w drużynie narodowej, wziął udział we wszystkich meczach eliminacyjnych do mistrzostw świata 1958 i zdobył dwie bramki w wygranym 5:2 spotkaniu z Danią 5 grudnia 1956 roku. Był kluczowym graczem Anglii podczas turnieju, a z czasem stał się głównym kandydatem do przejęcia po Billym Wrighcie opaski kapitańskiej.
Udanie rozpoczął sezon 1957/1958, co spowodowało zainteresowanie jego osobą czołowych włoskich klubów. W swoim ostatnim meczu w Anglii, rozegranym 1 lutego 1958 roku, zdobył pierwszego gola w spotkaniu, przyczyniając się do zwycięstwa Manchesteru nad Arsenalem 5:4. Mimo to prasa krytycznie odniosła się do jego występu, zaś korespondent The Sunday Pictorial nie sądził, by zaimponował selekcjonerowi Walterowi Winterbottomowi, który oglądał to spotkanie. Uważano również, że Edwards zawinił przy czwartej bramce dla Arsenalu, kiedy to zbyt długo przetrzymywał piłkę. Pięć dni później rozegrał ostatni mecz w karierze – zremisowane 3:3 wyjazdowe spotkanie z Crveną Zvezdą w ramach ćwierćfinału Pucharu Europy. We wcześniej rozegranym meczu na Old Trafford United zwyciężyli 2:1, dzięki czemu awansowali do półfinału.
Śmierć