W okresie pełnienia urzędu starosty Abramowski stał się posiadaczem ziemskim; w 1829 kupił Pęklewo, gdzie pobudował dworek z widokiem na Zalew Wiślany oraz uczynił z pobliskiego lasu park. Założył też w Pęklewie plantację specjalnej odmiany wiśni „Heiligen Hallen”. Z czasem stał się ponadto posiadaczem ziemi w Łęczach. Przeciwnicy oskarżali Abramowskiego o nadmierne spędzanie czasu w Pęklewie, doprowadzając nawet do wydania zarządzenia przez władze zwierzchnie, które zezwoliły staroście na wyjazdy wyłącznie niedzielne do posiadłości. Mimo to Abramowski aż do przejścia na emeryturę (z końcem 1867) pozostawał zameldowany w Elblągu, gdzie również posiadał nieruchomość. U schyłku życia sprzedał obie posiadłości ziemskie i od 1871 ponownie mieszkał w Elblągu, gdzie zmarł w sierpniu 1877 (datę podaje genealogia rodu, opracowana przez Curta Abramowskiego w 1833).

Od 15 maja 1821 był żonaty z Eleonorą Philips (ur. 22 lipca 1805 w Królewcu, zm. 20 marca 1874), córką Szkota, siostrą Adolfa Philipsa, nadburmistrza Elbląga w latach 1843–1877, posła do pruskiego Landtagu, w okresie Wiosny Ludów wiceprzewodniczącego berlińskiego Zgromadzenia Narodowego.