Wkrótce tę wiadomość potwierdził brytyjski minister spraw zagranicznych podczas rozmowy z ambasadorem francuskim w Londynie.
thumb|180px|Wilhelm II Hohenzollern (cesarz niemiecki w latach 1888–1918) w Tangerze, 1905 Niemcy w tym czasie zaproponowały zwołanie międzynarodowej konferencji w sprawie Maroka, a niemiecki poseł, działając aktywnie w samym Maroku, przekonał sułtana do zwołania konferencji. Sam sułtan widział w tej propozycji możliwość stanięcia w opozycji do francuskiej dominacji i 31 maja 1905 zwrócił się oficjalnie do państw, które brały udział w obradach w Madrycie 25 lat wcześniej, o zwołanie takiej konferencji. Francja, pomimo że początkowo przeciwna, pod wpływem nacisków międzynarodowych zgodziła się na rokowania. Konferencja odbyła się 16 stycznia 1906 w mieście Algeciras, na południu Hiszpanii. Udział w konferencji wzięły: Rzesza, Francja, Wielka Brytania, Stany Zjednoczone, Rosja, Hiszpania, Włochy, Austro-Węgry, Holandia, Belgia, Portugalia oraz Szwecja. Konferencja trwała blisko trzy miesiące i 7 kwietnia 1906 podpisano traktat końcowy. Na jego mocy Maroko miało pozostać niezależne i podtrzymano zasadę „otwartych drzwi”. Kontrolę nad policją miały sprawować Francja i Hiszpania. Kontrola celna na granicy Maroka z Algierią miała należeć wyłącznie do Francuzów, a w okręgu Rif do Hiszpanów.