Przeciwległe stoki kuesty cechuje odmienność nachylenia oraz zajmowanej powierzchni. Bardziej stromy i krótszy stok, w kształtowaniu którego największy udział mają procesy wietrzenia i ruchy masowe, nazywa się czołem progu i jest założony na warstwach mniej odpornych. Stok dłuższy i łagodniej pochylony to zaproże, wymodelowane głównie przez erozję wodną w warstwach bardziej wytrzymałych. Nachylenie zaproża wynosi zwykle 5–15° oraz jest zgodne z kątem i kierunkiem zapadania skał podłoża, natomiast czoło opada w kierunku przeciwnym do zapadania warstw i notuje pochyłości rzędu 20–30°.
W Polsce typowym regionem geograficznym przedstawiającym krajobraz rzeźby krawędziowej jest Wyżyna Śląsko-Krakowska. W obrębie tej Wyżyny występują cztery wypiętrzenia o charakterze kuest, przy różnych poziomach wyrazistości rzeźby – Garb Tarnogórski z Chełmem (do 150 m wysokości względnej ponad doliny), Próg Woźnicki (80 m), Próg Herbski (40 m) oraz Próg Wyżyny Częstochowskiej (150 m). Pomiędzy tymi wyniesieniami usadowiły się obniżenia dolinne Małej Panwi, Liswarty i Górnej Warty.
Przypisy
Kategoria:Formy ukształtowania terenu