Jan Onufry Ossoliński herbu Topór (ur. 1760, zm. w 1812 roku we Lwowie) – prezes Sądu Apelacyjnego Księstwa Warszawskiego w 1807 roku, starosta drohicki.
Syn Aleksandra Macieja Ossolińskiego i Benedykty Antoniny primo voto Ossolińskiej z domu LewendalPrzed małżeństwem z Aleksandrem Ossolińskim owdowiała po Antonim Ossolińskim., młodszy brat Anny. Żonaty dwukrotnie: z Marianną Zaleską oraz powtórnie, z Florentyną z Dembowskich z Dębowej Góry herbu Jelita, córką Aleksandra i Zofii z Wisłockich. Z drugą żoną doczekał się czwórki dzieci: Ludwikę Ossolińską, Kajetana Aleksandra, Stanisława oraz Julię Annę.
Wykształcenie odebrał gruntowne. Kształcił się w Collegium Nobilium, odbył również podróże po kilku krajach zachodnioeuropejskich. Poseł inflancki na sejm 1782 roku. Poseł ziemi drohickiej na sejm 1786 rokubiogram z XXIV tomu Polskiego Słownika Biograficznego autorstwa Marii Czaplińskiej.. W 1786 roku został kawalerem Orderu Świętego StanisławaZbigniew Dunin-Wilczyński, Order Św. Stanisława, Warszawa 2006, s. 193.. W Sejmie Wielkim zaliczał się do największych zwolenników zmian. Poseł ziemi drohickiej na Sejm Czteroletni w 1790 rokuKalendarzyk narodowy y obcy na rok ... 1792...., Warszawa 1791, s. 329..