Swą politykę konsultował z brytyjskim ambasadorem w Neapolu, którym był wówczas znawca antyku sir William Douglas Hamilton. Obaj zmierzali do wzmocnienia wpływów Austrii i Wielkiej Brytanii w Królestwie Neapolu. Polityka ta była atakowana przez partie dworskie; profrancuską i prohiszpańską. Od 1789 roku MSZ.

W grudniu roku 1799 niepopularny minister uciekł z miasta razem z królową Marią przed plądrującymi żołnierzami Napoleona.

W czasach terroru, który powstał gdy upadła Republika Partenopejska, Acton uległ pewnym prześladowaniom. W roku 1804 na żądanie Francji Republika pozbawiła go zupełnie wpływów w rządzie, lecz szybko je odzyskał. Gdy w lutym roku 1806 francuska armia wkroczyła do Neapolu, znów musiał uciekać wraz z królową Marią Karoliną na Sycylię.

Ożenił się, z papieską zgodą, z najstarszą córką swego brata, generała Josepha Edwarda Actona (ur. 1737), który również służył rządowi w Neapolu.

Życie prywatne Ferdinand Richard Edward Acton (potem Dalberg-Acton);