Zasady pierwszej kompleksowej regulacji Odry spisane zostały w protokole bogumińskim z 7 lipca 1819 r.
W latach 1747-1753 dokonano dużej inwestycji na drodze wodnej - przekopany został kanał pomiędzy Güstebiese (dziś Gozdowice) a Hohensaaten (Zatonią Górną) i Niedersaaten (dziś Zatoń Dolna). Przekopem, liczącym 21 km, odcięto duże zachodnie zakole rzeki. Nowy kanał stał się głównym biegiem rzeki, a odcięty fragment, Wriezener Alte Oder (Stara Odra Wrzesińska), nad którym leżały Wriezen, Bad Freienwalde i Oderberg, przestał być częścią Odry. Fragment Starej Odry Wrzesińskiej od Hohensaaten do Oderbergu pozostał żeglowny jako część Kanału Finow (obecnie jest on częścią Kanału Odra - Hawela), natomiast odcinek od Gozdowic do Bad Freienwalde i Oderbergu stopniowo wypłycił się i zarósł. Przy dokonywaniu powyższych prac nie zbudowano na Odrze żadnego stopnia wodnego ani śluzy: na skróconym ponad dwukrotnie odcinku rzeki nastąpiło zwiększenie spadku wody i przyspieszenie nurtu, osuszone też zostały dość rozległe mokradła (co było jednym z celów prac), natomiast skutkiem wówczas zlekceważonym było znaczne zmniejszenie pojemności rzeki i zdolności gromadzenia wody na przebudowanym odcinku.