W 1962 Schifano wyjeżdża do Stanów Zjednoczonych i tam poznaje bezpośrednio artystów związanych z pop-art. Zauroczony dziełami Dine’a i Kline’a bierze udział w wystawie The New Realist w Sidney Janis Gallery w Nowym Yorku. Spotyka Andy’ego Warhola, który wpłynie na jego późniejszy rozwój artystyczny, nie tylko dlatego, że ich dzieła zbliżają się pod względem wspomnianej już etykietki pop, ale również z uwagi na zainteresowanie jakie obydwaj artyści poświęcili kinematografii jako środkowi ekspresji twórczej. W 1964 Schifano dostaje zaproszenie na Biennale di Venezia. Dziś uważany jest przez włoską krytykę za „spadkobiercę” Andy’ego Warhola.
Po 1964 roku artysta wykonuje cykle tematyczne: pejzaże anemiczne, rewizytacja historii sztuki z pracami zadedykowanymi futuryzmowi. W jego późniejszych poszukiwaniach twórczych wykorzystuje obrazy zaistniałe w środkach masowego przekazu - dziedzictwo zbiorowości.
Dzisiaj dzieła zrealizowane w latach 60. pozostają aktualne, między innymi seria zadedykowana znakom reklamowym (Coca-Cola, Esso), czy kwiatom (hołd dla Warhola) i naturze (najsłynniejsze, to Pejzaże anemiczne, Weduty przerwane, Drzewo życia, czy Pola zbóż).