Wraz z zakończeniem II wojny światowej, Łagów znalazł się w granicach Polski. Zarząd nad liniami kolejowymi przejęły Polskie Koleje Państwowe. Od 1945 do 1947 roku łagowska stacja tymczasowo nosiła nazwę Łasów, dopiero w 1947 roku ustanowiono funkcjonującą do dziś nazwę Łagów. Pod koniec działań wojennych spłonął budynek dworca na stacji Łagów - jego zachowane resztki przetrwały do lat 60. XX wieku, kiedy to zostały zburzone. Działająca uprzednio budynku dworca kasa biletowa została uruchomiona w dawnym magazynie na ładowni, gdzie także mieściło się biuro zawiadowcy.

Z czasem problemem na linii kolejowej Międzyrzecz-Toporów zaczęła być starzejąca się infrastruktura oraz brak bieżącej konserwacji. Według rozkładu jazdy PKP z 1949 roku, pociąg trasę na linii Międzyrzecz-Toporów pokonywał w czasie 1,5 godziny, natomiast pod koniec lat 80. XX wieku czas ten wynosił już 2,5 godziny. W 1987 roku Polskie Koleje Państwowe zawiesiły na linii kolejowej nr 375 ruch osobowy. Połączenia przez Łagów zostały krótkotrwale wznowione w 1993 roku na odcinku ze stacji Sieniawa Lubuska do Toporowa przez Lubuską Kolej Regionalną.