Dawkins kończy badanie seansu stwierdzając, że argumenty oparte są na niesprawdzalnych, osobistych, subiektywnych opowieściach i porównuje je do religii.
Dawkins następnie opisuje historię badań echolokacji i wskazuje, że zjawisko to zostało wyjaśnione przez gromadzenie i analizę potwierdzonych naukowych dowodów. Odwiedza psychologa Chrisa Frencha, który przeprowadza badanie różdżkarstwa, stosując metodę podwójnie ślepej próby. Żaden z różdżkarzy nie radzi sobie lepiej w znaczący statystycznie sposób, wszystkie różnice wynikają z rachunku prawdopodobieństwa. Choć różdżkarze są zaskoczeni, Dawkins i French zauważają, że żaden z nich nie przestał wierzyć w swoje moce i używają różnych wyjaśnień (French zauważa, że niektóre mają charakter usprawiedliwień), by móc dalej żyć w przekonaniu, że się je posiada. Następnie Dawkins przystępuje do próby wyjaśnienia wiary w zjawiska paranormalne łącząc psychologię i teorie ewolucji, mówi „nie chcemy wierzyć, że rzeczy po prostu się wydarzają”, i sugeruje, że przesąd jest czymś w rodzaju błędu popełnianego przez gołębie Skinnera.