Dodatkowym problemem podkreślonym przez inspektorów była zła gospodarka rybacka prowadzona w jeziorze, skutkująca zbyt dużym pogłowiem małych ryb i braku w ichtiofaunie dostatecznej liczby drapieżników. Stan taki przyczyniał się do przyspieszenia procesów powodujących eutrofizację jeziora.
Podczas badań w 2003 roku stan wód jeziora sklasyfikowano według ówczesnych kryteriów w II klasie czystości. O zakwalifikowaniu jeziora do II klasy zdecydowała niska zawartość tlenu w strefie hypolimnionu w okresie letnim, bardzo wysokie stężenie fosforanów w strefie przydennej oraz wysokie stężenie soli mineralnych wyrażone wskaźnikiem PEW w wodach jeziora w okresie wiosny. Jezioro zostało zakwalifikowane jako średnio odporne na degradujące wpływy zewnętrzne, w związku z czym zostało zaliczone do II kategorii podatności na degradację. Pozytywny wpływ na ten wskaźnik ma wysoka średnia głębokości oraz przewaga lasów w zlewni bezpośredniej. Problemem jest natomiast niewielka objętość akwenu w porównaniu do długości jego linii brzegowej, duży procent wymiany wód w ciągu roku, słaby wskaźnik stratyfikacji wód oraz duża powierzchnia zlewni bezpośredniej w porównaniu do objętości jeziora czyli tzw. współczynnik Schindlera.