W miejscu przeznaczonym pierwotnie pod pomnik Poniatowskiego, w lipcu 1870, w obecności cara Aleksandra II, uroczyście odsłonięto pomnik Iwana Paskiewicza autorstwa Mikołaja Pimienowa i Aleksandra von Bocka. Wybór miejsca miał dla społeczeństwa polskiego oczywistą wymowę. Monument został rozebrany w 1917.
Podejmowane w 1861, 1905 i 1917 próby odzyskania dzieła Thorvaldsena z Homla nie dały rezultatów.
Pomnik Poniatowskiego wrócił do Polski w marcu 1922, w ramach akcji rewindykacji zabytków i dzieł sztuki na mocy traktatu ryskiego. Stanął tymczasowo na dziedzińcu Zamku Królewskiego. Powołano Komitet Wzniesienia Pomnika ks. Poniatowskiego pod przewodnictwem premiera Antoniego Ponikowskiego. W kwietniu 1922 wskazał on cztery miejsca, w których mógł stanąć monument: przed Pałacem Namiestnikowskim, przed kościołem Wizytek, na placu Saskim oraz w Alejach Ujazdowskich. W ramach przygotowań do budowy pomnika poczyniono także przygotowania w obrębie przeddziedzińcu Pałacu Rady Ministrów (Pałacu Namiestnikowskiego), gdzie w miejscu pomnika Iwana Paskiewicza zaaranżowano trawiasty wgłębnik z otaczającą go rabatą kwiatową, niskim żywopłotem oraz szpalerami głogów w pierzei przeddziedzińca. Ostatecznie 4,5-metrową rzeźbę przeniesiono w 1923 na plac Saski.