Wasyl Tatarski, ukr. Василь Татарський (ur. w Murafie, zm. 2 lipca 1992 w Monachium) – ukraiński wojskowy generał chorąży Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej, oficer kontraktowy Wojska Polskiego w okresie międzywojennym. Podczas II wojny światowej oficer 14 Dywizji Grenadierów SS, następnie szef sztabu brygady Ukraińskiej Armii Narodowej. Po wojnie emigracyjny działacz wojskowy i kombatancki.
Życiorys Po ukończeniu gimnazjum wstąpił do armii rosyjskiej. Służył w 9 pułku dragonów, stacjonującym w Gori w guberni tyfliskiej. W grudniu 1917 r. ukończył tam szkołę młodszych oficerów. W 1918 wstąpił do armii ukraińskiej. Służył w 4 berdyczowskim pułku piechoty. Od listopada tego roku brał udział w wojnie z Polakami, a następnie z bolszewikami w szeregach 2 Wołyńskiej Dywizji Strzelców. Został dowódcą jednego z pułków. Od marca 1920 dowodził 2 beresteckim pułkiem piechoty w składzie 1 Zaporoskiej Dywizji Strzelców Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej. Doszedł do stopnia generała-chorążego. Po internowaniu ukraińskiej armii w Polsce przebywał w obozie w Kaliszu. W 1926 na wniosek ministerstwa wojny Rządu Ukraińskiej Republiki Ludowej na emigracji rozpoczął naukę w szkole oficerskiej WP. Po jej ukończeniu służył w Wojsku Polskim jako oficer kontraktowy.