Józef Oborski (ur. ok. 1737, zm. po 1797) – kasztelan ciechanowski, konsyliarz Rady Nieustającej w 1784 rokuVolumina Legum. T. IX. Kraków, 1889, s. 7., marszałek dworu prymasa w latach 1785–1794, komendant jego milicji nadwornej i starosta generalny miast arcybiskupich, kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys Syn Baltazara i Teresy z Szydłowskich, brat Onufrego.
Jako chorążyc liwski elektor Stanisława Augusta Poniatowskiego z ziemi liwskiej w 1764 rokuAkt elekcyi Roku Tysiąć Siedemset Sześćdziesiątego Czwartego, Miesiąca Sierpnia, Dnia dwudziestego siódmego, s. 99.. W nocy z 3 na 4 listopada 1771 brał udział w pościgu za konfederatami, którzy porwali króla. Został wówczas pułkownikiem wielkim koronnym. Od 1780 członek Rady Nieustającej. Sędzia sejmowy piątej kadencji w 1784 i 1788. W 1788 podpisał akt konfederacji warszawskiej. Początkowo zwolennik konstytucji 3 maja. Przystąpił do konfederacji targowickiej, delegowany przez nią do Sądu Asesorskiego KoronnegoKorrespondent Warszawski Donoszący Wiadomości Kraiowe y Zagraniczne. 1792, no 82 + dod., s. 778., członek konfederacji grodzieńskiej 1793 rokuVolumina Legum. T. X. Poznań, 1952, s. 54.. Na sejmie grodzieńskim 1793 stał się powolnym narzędziem w rękach posła rosyjskiego Jakoba Sieversa.