Po wysiedleniu wraz z rodziną do Częstochowy opracował raporty i publikacje opisujące status prawny Polaków w III Rzeszy, były to m.in.: "Z pierwszej linii frontu" i "Polska pod niemieckim prawem 1939–1945".
Po wojnie rozpoczął pracę w Katedrze Prawa Państwowego Uniwersytetu Poznańskiego i w Instytucie Zachodnim w Poznaniu. W 1957 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. W latach 1957-1974 pełnił funkcję kierownika Zakładu Prawa Państwowego (obecnie Konstytucyjnego) na WPiA UAM. Był członkiem Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce, później Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich przeciwko Narodowi Polskiemu Instytutu Pamięci Narodowej. Aktywnie uczestniczył m.in. w procesach Arthura Greisera, Alberta Forstera czy Ericha Kocha. Należał do Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk oraz Poznańskiego Klubu Inteligencji Katolickiej.
W 1966 za nieprzyłączenie się do rozpętanej przez PZPR nagonki na biskupów polskich, którzy byli autorami listu do biskupów niemieckich, został wyrzucony z Instytutu ZachodniegoKarol Marian Pospieszalski – prawnik, który nie dał zrobić z siebie agenta. Mimo że nadal pracował na UAM, jego wniosek o nadanie tytułu profesora zwyczajnego nie został rozpatrzony.