Magnus mógł mówić o wielkim sukcesie, gdy cesarz Lotar III przyjmując hołd postanowił podporządkować sobie Danię i jednocześnie koronował Magnusa na króla Danii. Następnie Lotar III po zawarciu pokoju z Nielsem Starym, który nadal sprawował faktyczną władzę w królestwie, wycofał swoje poparcie dla Eryka, który musiał uchodzić do Norwegii.
Mimo początkowych sukcesów Nielsa Starego i Magnusa sytuacja całkowicie się zmieniła gdy papież Innocenty II odebrał niezależność Kościołowi duńskiemu i mimo sprzeciwów Nielsa podporządkował duńską prowincję kościelną niemieckiemu arcybiskupstwu w Bremie. Dzięki temu Eryk zyskał poparcie duńskiego arcybiskupa Assera i bardzo prędko powrócił do Danii, gdzie 4 czerwca 1134 w bitwie pod Fodwig pokonał wojska Nielsa Starego. W trakcie bitwy zginął Magnus Silny. Jego ojciec zbiegł do Szlezwiku, gdzie na polecenie Eryka II w dniu 25 czerwca 1134 został zamordowany.
Synem Magnusa Silnego i Ryksy był późniejszy król Danii Kanut V (panował 1146-1157). Po śmierci Magnusa wdowa po nim wyszła za mąż za księcia nowogrodzkiego Włodzimierza z dynastii Rurykowiczów (z linii Monomachowiczów), a po śmierci drugiego męża powróciła do Skandynawii i jej trzecim mężem został Swerker I Starszy, który wcześniej pozbawił Magnusa korony królestwa Szwecji.
Genealogia