Występuje do wysokości około 1550 m n.p.m.
Jest to ptak głównie owadożerny, w skład jego diety wchodzą też pająki; sporadycznie zjada także drobne ślimaki czy jagody.
Sezon lęgowy trwa od sierpnia do lutego. Wyprowadza dwa lęgi w sezonie. Gniazdo umieszczone jest w dziupli w pniu drzewa lub gałęzi, w słupku ogrodzeniowym lub podobnym miejscu, czasami w ziemi; często korzysta z budek lęgowych. Zniesienie liczy 2–5 jaj, ich inkubacją zajmują się oboje rodzice przez 19–21 dni; pisklęta są karmione przez oboje rodziców, opuszczają gniazdo po 21–27 dniach od wyklucia.
Samiec żyje średnio 1,5 roku, samica około 4 miesiące mniej (według innego badania: samiec średnio 2 lata i 2 miesiące, samica rok i 8 miesięcy).
Status zagrożenia Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje barglika za gatunek najmniejszej troski (LC, least concern) nieprzerwanie od 1988 (stan w 2025). Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako lokalnie pospolity. Trend liczebności populacji uznaje się za spadkowy.
Przypisy Systematyka i nazewnictwo polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Bargliki Kategoria:Ptaki Nowej Zelandii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1787 roku Kategoria:Taksony opisane przez Andersa Sparrmana