Metoda historii redakcji lub historia redakcji (niem. Redaktionsgeschichte, skrót RG) – jest jedną z metod badawczych współczesnej biblistyki. Inna nazwa spotykana w literaturze to krytyka redakcji (ang. redaction criticism).
RG bada pracę literacko-teologiczną redaktorów pism Nowego Testamentu (np. ewangelistów), którzy korzystając z materiału podsuniętego przez tradycję, tworzyli dzieła literackie o określonej idei teologicznej. Praca redaktorów miała polegać na wybieraniu, porządkowaniu, streszczaniu i interpretacji tych materiałów, zgodnie z potrzebami kościołów dla których przeznaczone były ich dzieła.
Geneza i założenia metody
RG powstała w połowie XX wieku (G. Bornkamm, H. Conzelmann, W. Trillling) jako reakcja na jedną z tez metody historii form, według której ewangeliści utrwalając na piśmie ustne tradycje ograniczyli się do mechanicznego zbierania małych jednostek literackich. Jako pierwszy określenia RG użył ewangelicki teolog w opublikowanej w 1956 pracy Der Evangelist Markus. Studien zur Redaktionsgeschichte des Evangeliums.
Początkowo zastosowanie RG ograniczało się tylko do badania genezy Ewangelii synoptycznych. Później zastosowano ją do Ewangelii Jana, a także listów św. Pawła i Jakuba.