Kodeksy majuskułowe Nowego Testamentu pochodzą z wieków III–X, znamy ich dziś 322. Tylko cztery z nich to tzw. wielkie kodeksy. Spekuluje się, że powstanie wielkich kodeksów może mieć związek z rozporządzeniem Konstantyna Wielkiego, z roku 332, kiedy polecił Euzebiuszowi szybkie sporządzenie pięćdziesięciu egzemplarzy Biblii (De vita Constantini, IV, 37). Do naszych czasów zachowały się następujące wielkie greckie kodeksy biblijne: thumb|Przykład późnej majuskuły – Kodeks Cypryjski Kodeks Synajski, IV wiek Kodeks Watykański, IV wiek Kodeks Aleksandryjski, V wiek Kodeks Efrema, V wiek
Rozpowszechniły się kodeksy zawierające którąś z sekcji Nowego Testamentu: (Ewangelie, tzw. Apostolos, czyli Dzieje Apostolskie i Listy powszechne, Listy Pawła). Skutkowało to omijaniem Apokalipsy.
Najpierw kształt uncjały był kwadratowy, później stopniowo się wydłużał i zawężał, aż przybrał kształt prostokątny. W wieku IX-X uncjała bizantyjska nieraz była lekko pochylona. W Aleksandrii, od wieku V uncjała nabiera kształtów uncjały koptyjskiej. W Konstantynopolu, w wieku X kształt uncjały przypominał głagolicę. W późnej uncjale litery Η, Μ, Ν, Π miały kształt kwadratowy, natomiast litery Ε, Θ, Ο, Σ, Φ okrągły kształtBernard de Montfaucon, Palaeoraphia Graeca, Paris 1708, s.