Gregory zaliczył je do majuskułów i od tej pory są obecne na liście uncjalnych kodeksów NT.
Swego czasu minuskuł 76 nazwany został przez Johna Milla (1645–1707) kodeksem uncjalnym.
Zmiana sigli Johann Jakob Wettstein (1693–1754) na oznaczenie majuskułów posłużył się dużymi literami alfabetu łacińskiego (A, B, C, D), natomiast na oznaczenie minuskułów użył cyfr arabskich. W XIX wieku odkryto cały szereg nowych kodeksów majuskułowych i wyczerpały się litery alfabetu łacińskiego, więc Konstantin von Tischendorf (1815–1874) i F.H.A. Scrivener (zm. 1891) sięgnęli do alfabetu greckiego (Δ, Γ, Λ, Π, Σ, Ψ, Ω) i hebrajskiego (א ב ג ד). Wkrótce zaczęto stosować takie oznakowania: Oa – Og, I1 – I7. Niektóre z nich mogły wprowadzać w błąd, np. Oc, w którym c sugerować może korektora. Ponieważ liczba kodeksów majuskułowych w dalszym ciągu wzrastała Caspar René Gregory (1846-1917) zaproponował liczby arabskie poprzedzone zerem (01, 02, 03, 04), by odróżnić je od minuskułów (1, 2, 3, 4).
Zobacz też Wczesne rękopisy greckiego Nowego Testamentu Lista kodeksów majuskułowych Nowego Testamentu Kodeks minuskułowy (Nowy Testament)
Przypisy
Bibliografia
C.H. Roberts – T.C. Skeat, „The Birth of the Codex, Oxford University Press”, New York – Cambridge 1983.
Linki zewnętrzne R. Waltz, Ewolucja greckiego pisma majuskułowego Encyclopedia of Textual Criticism (2006)