Do Francji powrócił w 1789.
Jako sympatyk rewolucji, pozostał w służbach dyplomatycznych i w roku 1791 został wysłany w misję do Berlina, gdzie przyjęto go chłodno i wrogo. Po pojedynku, który tam stoczył, musiał opuścić stolicę Prus. Do 1801 roku był na politycznej emeryturze. W roku 1801 Napoleon Bonaparte zaangażował go do prac legislatywy. Był posłem do 1803 roku.
W roku 1813 został senatorem. W 1814 Ségur zagłosował za zesłaniem Napoleona na Elbę i wszedł do Izby Parów, jednak poparł Napoleona w czasie jego Stu Dni, za co został pozbawiony stanowisk, gdy wojska Napoleona zostały rozgromione w 1815 roku. Za Napoleona został hrabią i senatorem, za Restauracji Burbonów parem.
Niektóre dzieła Ségura Histoire des principaux évènements du règne de Fréderic-Guillaume II (1800) Pensées politiques (Paris, 1795) Histoire de France (kilka tomów 1824-1834) Histoire des juifs (1827) Mémoires (3 vols., 1824) Contes (1809) Jego Œuvres complètes ("Dzieła zebrane") opublikowano w 1824 roku w 34 tomach.