Drużyna Jones była automatycznie zakwalifikowana na Scotties Tournament of Hearts 2009, po Round-Robin zespół zajmował 4. miejsce, ale o wejście do fazy play-off musiał wygrać w tie-breaker z Wyspą Księcia Edwarda 5:4. Jones obroniła tytuł mistrza Kanady wygrywając kolejno w meczu 3/4 ze Saskatchewan 8:6, w półfinale z Quebecem 12:8 i ostatecznie w finale zwyciężyła Kolumbię Brytyjską 8:5. Na MŚ po RR reprezentacja Kanady zajmowała 3. miejsce (z bilansem 9-2), w play-off Kanadyjki spotkały się z drużynami, z którymi przegrały w fazie grupowej. W meczu 3/4 przegrała ze Szwedkami 4:5 i następnie w grze o brązowy medal z Dunkami 6:7.
Zespół dzięki wygranym w turniejach Wielkiego Szlema, Mistrzostwie Kanady i Świata 2008 zakwalifikował się na 1. miejscu do Canadian Olympic Curling Trials 2009. Z bilansem 2-5 Jones zajęła 6. miejsce. Drużyna Jones lepiej grała w Scotties Tournament of Hearts 2010, w fazie pucharowej dwukrotnie pokonała Wyspę Księcia Edwarda (Kathy O’Rourke) 8:5 (mecz 1-2) i 8:7 (finał). Na MŚ 2010 drużyna Kanady przez długi czas była jedyną niepokonaną ekipą, w Round-Robin Jones uległa jedynie Niemkom (Andrea Schöpp), z którą zmierzyła się ponownie w meczu play-off.