Heinrich Wilhelm Gottfried von Waldeyer-Hartz (ur. 6 października 1836 w Hehlen, zm. 23 stycznia 1921 w Berlinie) – niemiecki anatom, fizjolog i patolog.
Życiorys Urodził się jako Heinrich Wilhelm Gottfried von Waldeyer 6 października 1836 roku w małej miejscowości Hehlen nad Wezerą nieopodal Brunszwiku. W 1853 roku rozpoczął studia przyrodnicze i matematyczne na Uniwersytecie w Getyndze, po roku zmienił kierunek na medycynę. W Getyndze uczęszczał na wykłady anatoma Jakoba Henle. Następnie studiował na Uniwersytecie w Greifswaldzie i na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie, gdzie przedstawił rozprawę doktorską De claviculae articulis et functione i zdał egzaminy państwowe w 1862. Zaczął karierę naukową na Uniwersytecie Albertyna w Królewcu, a potem na Uniwersytecie we Wrocławiu, gdzie uzyskał stopień doktora habilitowanego. Został profesorem anatomii patologicznej w 1867 roku. W czasie wojny francusko-pruskiej (1870–1871) był chirurgiem wojskowym. Po zakończeniu wojny otrzymał w 1872 roku katedrę anatomii na Uniwersytecie w Strasburgu. W 1883 dostał katedrę anatomii w Berlinie, którą kierował ponad 33 lata. Przeszedł na emeryturę w 1917 mając 80 lat. W 1888 badał chorego Friedricha Wilhelma (późniejszy Fryderyk III Hohenzollern). Był żonaty i miał czworo dzieci.