Za pomocą miękkiego modelunku światłocieniowego ukształtował przestrzeń i formę swoich malarskich kompozycji. W przedstawieniach Marii, Jezusa czy świętych, miękko wyłaniające się z przestrzeni postacie malowane są po gotycku, sylwetki są uwysmuklone. Ich twarze o delikatnie, subtelnie zróżnicowanym wyrazie uduchowienia oraz gestykulacja charakteryzują styl piękny. Z drugiej strony w typach twarzy (np. strażnicy ze sceny Zmartwychwstania z Ołtarza Trzebońskiego) i ich indywidualizacji artysta osiągnął pewne cechy naturalizmu.
Dzieła Ołtarz z Trzeboni (ok. 1380, Praga, Galeria Narodowa) – do dziś zachowały się trzy dwustronnie malowane kwatery, z przedstawieniami Modlitwy w Ogrójcu, Złożenia do Grobu oraz Zmartwychwstania. Na rewersach każdej kwatery po trzy postaci świętych. Obraz cechuje typowy dla stylu pięknego miękki modelunek, wyszukana kolorystyka i zróżnicowanie twarzy. Ponadto artysta studyjnie opracowuje m.in. ptaki czy rycerskie uzbrojenie. Adoracja Dzieciątka Jezus (przed 1380, Hluboká nad Vltavou, Galeria Południowoczeska im. Mikoláša Aleša) z przedstawieniem Matki Bożej o jasnych błękitno-czerwonych szatach, modlącej się do Jezusa ukazanego w żłobie. Scenerię buduje podniszczona drewniana szopa, na dachu siedzą liczne gołębie.