Stał się przez to męczennikiem sprawy konserwatystów, co automatycznie przyczyniło się do wzrostu jego popularności w kręgach konserwatywnych. Już rok później zadebiutował jako polityk i został posłem do parlamentu z okręgu Wentworth (Hamilton).
Pierwszą akcją parlamentarną, w jakiej wziął czynny udział, był rewanż na Mackenziem, którego usunięto z parlamentu za publikację krytycznych artykułów na temat władz brytyjskich w jego gazecie. W 1837 MacNab został marszałkiem izby parlamentu. W tym samym roku na krótko powrócił do służby wojskowej w czasie tłumienia rebelii w Górnej Kanadzie. Wziął także udział w tzw. incydencie Caroliny. Za swe zasługi w tłumieniu rebelii został uszlachcony. Wkrótce po utworzeniu Prowincji Kanady stał się jednym z liderów konserwatystów, ustępując jedynie Williamowi Draperowi. Po jego odejściu został faktycznym przywódcą konserwatystów i szefem dwóch kolejnych rządów sprawując władze w latach 1854–1856. Najistotniejszymi dokonaniami rządów MacNaba były negocjacje traktatu o wolnym handlu z USA i likwidacja systemu senioralnego w Dolnej Kanadzie.