W roku 1949 wraca do Warszawy, do Teatru Polskiego, gdzie obejmuje stanowisko kierownika pracowni scenograficznej, i pracuje tam do roku 1971, sporządzając wiele scenografii do wybitnych sztuk wystawianych w tym teatrze(red.) Zbigniew Wilski, Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1900–1980, tom II, wyd. PWN, Warszawa 1994, s. 764.. Przez cały ten czas nie przestaje tworzyć, a jego prace prezentowane w Zachęcie cieszą się wciąż dużym zainteresowaniem (przykładowo: obraz „Portret Staszica” zostaje zakupiony przez Muzeum Górnictwa w ZabrzuKatalog VII, Wystawa Zimowa o charakterze ogólnopolskim, Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych, Warszawa 1951., a dzieło „Lelewel na emigracji” przez Ministerstwo Kultury i Sztuki).
W okresie powojennym eksperymentuje ciągle w dziedzinie malarstwa, poszukując nowych środków wyrazu, jednak zawsze w konwencji realistycznej. W latach 60. i 70. pod pseudonimem Wiewski maluje dla DESY zagranicznej, która wysyła jego obrazy do wielu krajów świata.
Jego śmierć jako artysty nie pozostała przemilczana.