Šport, slovenské telovýchovné vydavateľstvo, 1980.
Opis szczytu Suchy Wierch jest uznawany często za północny przedwierzchołek Ostredoka. W odróżnieniu od niego jest uformowany w wąskim pasie triasowych wapieni, ciągnących się w poprzek Wielkiej Fatry, od Ostrégo Brda (Ostré Brdo, 1319 m) na południowym wschodzie po Bielą skalę (Biela skala, 1385 m) na północnym zachodzie.
Suchy Wierch jest jednym z najbogatszych i najcenniejszych stanowisk flory wapieniolubnej w całej Wielkiej Fatrze. Na stosunkowo małej powierzchni występuje tu znaczna liczba gatunków roślin rzadkich i prawnie chronionych, m.in. szarotka alpejska, goryczka krótkołodygowa i fiołek żółty sudecki. Zbocza od północnej strony są częściowo trawiaste, częściowo porośnięte lasem.
Partie szczytowe Suchego Wierchu i jego stoki opadające na wschód ku górnym piętrom Zelenej doliny aż po poziomicę ok. 1150 m są objęte ochroną jako rezerwat przyrody Suchý vrch.
Turystyka Grzbietem Suchego Wierchu biegną czerwone znaki jednego z głównych szlaków turystycznych Wielkiej Fatry – Magistrali Wielkofatrzańskiej, Veľkofatranská