Pomiędzy wyrazami są niewielkie odstępy, tekst jest właściwie ciągły. Tekst podzielony jest na sekcje, które w Ewangeliach odpowiadają Sekcjom Ammoniusza. Nie ma interpunkcji, ale wprawiony czytelnik znajduje sens dzięki kolometrii. Ten styl pisania, jak się sądzi, został zapożyczony z zaginionego Codex Grandior KasjodoraJohn Chapman, The Codex Amiatinus and the Codex grandior w: Notes on the early history of the Vulgate Gospels, Clarendon Press, Oxford 1908, ss. 2-8.. Ilustracje z pierwszego foliału również zostały skopiowane z tego kodeksu.
Pod względem paleograficznym kształty liter są podobne do fragmentów Ewangelii Łukasza z Durham oraz do Psałterza z UtrechtuCodex Amiatinus. Artykuł pochodzi z: The Catholic Encyclopedia, Vol. IV, 1908.Jorge Cardenal Mejía, Las Biblia Completas II, Revista Teologia, Tomo XLV, No 95, Abril 2008, s. 24.. Nomina sacra są regularnie pisane w formie skróconej, są to: ds (dla Deus), dns (Dominus), ihs (Iesus), xps (Christus), sps (Spiritus), scs (sanctus). Skróty te odmieniane są przez deklinacje. Czasem stosowany jest skrót isrl, który zazwyczaj oddawany jest w pełnej formie "Israhel" (nigdy Israel), oraz ff dla "fratres".