W 1976 roku ukazała się biografia Darkszewicza autorstwa Jakowa PopieljanskiegoПопелянский Я.Ю. Профессор Ливерий Осипович Даркшевич. Казань: Таткнигоиздат, 1976. – 215 с.. 6 grudnia 2002 roku na elewacji Głównego Wojskowego Szpitala Klinicznego im. N.N. Burdenki w Moskwie umieszczono pamiątkowe tablice, honorujące Darkszewicza i Jewgienija Seppa. Okolicznościowe publikacje ukazały się w 100. rocznicę urodzin Darkszewicza.
Dorobek naukowy Był autorem ponad 60 prac naukowych. Jego nazwisko wiąże się do dziś z opisanym przez niego w artykule z 1889 rokuDarkshevich LO. Ueber den oberen Kern des N. oculomotorius. Archiv für Anatomie und Entwicklungsgeschichte 1-2, ss. 107-116 (1889) jądrem spoidła nadwzgórzowego (jądro Darkszewicza, ang. nucleus of Darkschewitsch). Darkszewicz badał rozmieszczenie i projekcje włókien nerwowych sznurów tylnych, a także zmiany neurozwyrodnieniowe tych struktur, zwłaszcza w kiłowym wiądzie rdzenia.
W latach 1904–11 opublikował trzytomowy pierwszy rosyjski podręcznik chorób układu nerwowego, nazywany „rosyjskim Oppenheimem” (Hermann Oppenheim pozostawił klasyczny podręcznik neurologii, powszechnie stosowany w tym czasie w krajach zachodnich).