Oblężenie Początek oblężenia Sulejman zmobilizował olbrzymie siły, które wyruszyły z Konstantynopola dnia 10 kwietnia 1529 roku, kierując się na Wiedeń. Po drodze dołączały się do nich liczne garnizony tureckie i węgierskie. Marsz przez Węgry przebiegał niezwykle powolnie, co spowodowane było brakiem jakiejkolwiek sieci dróg i licznymi deszczami, które zamieniały ziemię w błoto. Po pięciu miesiącach od chwili wyruszenia, pierwsze oddziały Osmanów (20 tysięcy jazdy tureckiej, tak zwani akincilar) dotarły w końcu w okolice Wiednia. Siły te miały za zadanie paraliżowanie oporu miejscowej ludności cywilnej.
Dnia 23 września pod stolicę podeszły główne siły Turków, które do dnia 27 września całkowicie otoczyły miasto. Armia Osmanów liczyła ponad 200 tysięcy ludzi, większą część z nich jednak stanowiła czeladź zajmująca się taborem. Najwartościowsza część armii liczyła około 80 tysięcy tureckich i 6 tysięcy węgierskich żołnierzy Jana Zapolyi. Oprócz licznej jazdy anatolijskiej (spahisi), znajdowało się w niej około 20 tysięcy janczarów, 18 tysięcy Serbów i Mołdawian. Fatalny stan dróg uniemożliwił Turkom transport ciężkich armat w okolice Wiednia. Na miejscu dysponowali oni zaledwie 300 lekkimi działami.