Poseł austriacki Florimont-Claude Mercy-Argenteau, zachęcał Branickiego i jego stronników do konfederacji, lecz nie udało się ostatecznie jej zorganizować.
W 1766 roku nadzorował polski „Sejm Czaplica”, protestując przeciw metodzie głosowania większością głosów.
W czasie konferencji z królem Stanisławem Augustem Poniatowskim i posłem rosyjskim Michaiłem Wołkońskim w 1770 roku stwierdził: Czartoryscy dobrze by zrobili, gdyby złożyli urzędy i odjechali; tym oddaliby przysługę i WKr. Mości i pomogliby ojczyźnie.
Reprezentował Królestwo Prus przy podpisywaniu traktatu rozbiorowego w 1772 roku. Dnia 18 września 1772 rosyjski poseł nadzwyczajny i minister pełnomocny Otto Magnus von Stackelberg i Gédéon Benoît oficjalnie poinformowali kanclerza polskiego Andrzeja Młodziejowskiego o rozbiorze.
Sejm Rozbiorowy 1773-1775 postulowany w celu zatwierdzenia cesji terytorium Rzeczypospolitej w czasie I rozbioru Rzeczypospolitej został zwołany 19 kwietnia 1773 na wcześniejsze żądanie ambasadora rosyjskiego Otto Magnusa von Stackelberga, posła pruskiego Gédéona Benoît i austriackiego Karla