Terytorium pułku nie było stałe.
Według rejestru z 1649 w pułku istniało 23 sotnie, których siedzibami były: Biała Cerkiew, Czarny Kamienec, Hermaniwka, Kamianyj Brod, Fastów, Wołchowec, Bojarka, Antoniew, Torczyca, Piatihorje, Skwira, Didiwszczyna, Karabczew, Pawołocz, Chodorków, Iwnycia, Byszewo, Wołodija, Wilie, Brusiłow, Rożewo, Wojtasziwka, Korostyszewo, które liczyły w sumie 2990 Kozaków, a na obszarze pułku znajdowało się 22 większe osiedla.
W 1651 wschodnia część pułku (Pawołocz, Skwira, Antoniw, Torczycia) została włączona do pułku pawołockiego.
Według spisu z 1654 pułk liczył 19 miast i miasteczek (m.in. Fastów, Bojarka, Stawyszcze, Wołodarka, Szawułycha, Bohusław, Rokytne), w których żyło 6668 Kozaków i mieszczan. Główną masę ludności pułku stanowili chłopi (pospólstwo – czerń). W tym czasie istniało 18 sotni, których miastami sotennymi były: Biała Cerkiew, Bojarka, Hermaniwka, Kamianyj Brid, Kowszuwata, Łesewyczi, Nastaszka, Wilchowec, Syniawka, Stawyszcze, Trylisy, Fastiw, Czornyj Kamianeć, Szawułycha.
Pułk brał udział w bitwie pod Batohem i w innych bitwach powstania Chmielnickiego.
Po rozejmie andruszowskim powtórnie powrócił pod dowództwo polskie.
W czasach Ruiny w końcu lat 70.