Miejscowość otrzymała prawa celne, wyrębu lasów, żeglugi po rzece Redze i na wodach przybrzeżnych, czasowe zwolnienie od podatku (okres 10 lat), dzięki czemu mogła się znacznie bogacićZob. potwierdzenie nadań praw miejskich dla Gryfic, [w:] .
W ciągu XIII w. wzrosło znaczenie ośrodka. Po lokacji miasta zostało tu utworzone wójtostwo z siedzibą w Gryficach (ważne ogniwo administracyjne), które przejęło dawne funkcje osiedla przedlokacyjnegoZe źródeł wynika, że w 1261 r. pomorski książę Barnim I na wzór Magdeburga wprowadził w swoim państwie równe prawa dla Żydów, którzy mogli także pełnić urzędy. Nie wiadomo jednak, czy uczestniczyli oni w społeczności lokalnej Gryfic. Pierwsze wzmianki o Żydach pochodzą dopiero z 1692 r. i z połowy XVIII w. – kiedy wspomniano o 7 rodzinach żydowskich. Za: . Książęta szczecińscy przekazali pod zarząd miasta znaczną część podatków, sądy i regalia. Ośrodek podlegał pod kasztelanię kamieńską. Pierwszymi kupcami, przybyszami osiedlającymi się w Gryficach byli mieszkańcy Gryfii (dziś Greifswald w Niemczech). Napływ Niemców był stopniowy i nie powodował drastycznych zmian w miejscowych sferach rządzących. Kupcy organizowali skup intratnych produktów, m.in. zbóż, wosku, skór, smoły, konopi, mięsa i miodu. Towary eksportowano, do kontrahentów w Lubece, a stamtąd do dalszych odbiorców europejskich.