Partia Demokratyczno-Republikańska, choć popierała prezydenta Washingtona, była opozycyjna wobec Johna Adamsa, który w Senacie wspierał w czasie głosowań Partię Federalistyczną i sekretarza skarbu Alexandra Hamiltona. O urząd wiceprezydenta z ramienia Partii Demokratyczno-Republikańskiej chcieli ubiegać się senator z Nowego Jorku Aaron Burr i gubernator Nowego Jorku George Clinton. O braku nominacji dla partyjnego lidera, Thomasa Jeffersona, przesądziło to, że pochodził z Wirginii – tego samego stanu, z którego pochodził Washington. W związku z tym, zgodnie z ordynacją wyborczą, elektorzy z Wirginii nie mogli głosować jednocześnie na Washingtona i Jeffersona. Dzięki sojuszowi z maja 1791 roku między Jeffersonem i Jamesem Madisonem z Wirginii, a George’em Clintonem i Aaronem Burrem z Nowego Jorku, republikanie byli w stanie forsować kandydaturę Clintona na wiceprezydenta.
Przebieg kampanii Głównym tematem w kampanii wyborczej był kierunek, w jakim miało zmierzać od niedawna istniejące państwo, jakim były wówczas Stany Zjednoczone. Antyfederaliści opowiadali się za wzmocnieniem samorządności stanów i osłabieniem władzy rządu federalnego.