Katastrofa i odbudowa thumb|left|Ruiny dzwonnicy 14 lipca 1902 roku dzwonnica zawaliła się. Pozostał po niej stos gruzu, nad którym unosiła się ogromna chmura pyłu. Okazało się, że mur dzwonnicy był zbudowany z dużych, nierównych cegieł, pozyskiwanych w wyniku niszczenia antycznych zabytków. Widoczne powierzchnie ścian zostały wykonane z cegieł układanych niemal równo, ale wewnątrz cegły były rozmieszczone nieregularnie i łączone gorszymi jakościowo zaprawami. W wyniku zawalenia się dzwonnicy zasypana została Loggetta oraz bok Biblioteki Marciana, natomiast bazylika pozostała nietknięta. Ocalał tylko jeden dzwon, TrottieraWiadomość tę potwierdzają inne włoskie źródła, w tym Viaggi Spirituali, natomiast według informacji na stronie Bazyliki wszystkie dzwony uległy zniszczeniu.. Wiadomość o katastrofie szybko rozeszła się po świecie. Administracja miejska podjęła decyzję o odbudowie dzwonnicy dokładnie w takim kształcie, jak przed zawaleniem się. Plan odbudowy sporządzili architekci Luca Beltrami i Gaetano Moretti. 25 kwietnia 1903 roku położono kamień węgielny pod odbudowę, a w 1912 roku, w święto patrona bazyliki, gotową dzwonnicę oddano do użytku. Z wykorzystaniem odnalezionych fragmentów starannie zrekonstruowano również Loggettę.