Owocem tych zainteresowań był najbardziej znany esej Spivak, Can the Subaltern speak, w którym podejmuje dyskusję z „Subaltern Studies Collective” i porusza kwestię możliwości wypowiedzenia się tytułowego Subalterna w sposób dostępny intelektualist(k)om z Pierwszego Świata; przedstawia również swoją wizję obowiązków, jakie na tych ostatnich w związku z tym spoczywają. Wydawane kolejno książki i eseje poświęcone krytyce postkolonialnej uczyniły z niej jedną z najbardziej znanych autorek tworzących w ramach tej perspektywy. Jej prace wpłynęły na wiele dziedzin naukowych: postkolonializm, feminizm międzynarodowy, filozofie poststrukturalistyczne, krytykę globalizacji i kuratorstwo sztuki. Była pionierką badań nad teorią literatury kobiet spoza Zachodu. Stworzyła jedno z najwcześniejszych i najbardziej spójnych opisów tej roli. Biorąc pod uwagę historię, geografię i klasę, Spivak sfeminizowała i zglobalizowana dekonstrukcjonistyczna teorię literatury. Określa siebie jako „praktyczną marksistowsko-feministyczną dekonstrukcjonistkę”.
Po 11 września 2001 zajęła się problematyką terroru.