Był także faktycznym autorem słynnych 92 postulatów, wysuniętych przed frankofońskich reformistów. W czasie rebelii 1837 Morin pozostał pasywny, lecz podejrzenia władz o udział w rozruchach skierowane były także i przeciw niemu. W celu uniknięcia kłopotów Morin przez pewien czas się ukrywał. Po utworzeniu Prowincji Kanady Morin pełnił wiele funkcji publicznych, w większości na poziomie samorządowym. Później został powołany także do rządu prowincji, a po ustąpieniu La Fontaine’a w 1851, zajął jego miejsce jako ko-premier u boku Francisa Hincksa, pozostając w rządzie do 1854. Po upadku rządu reformistycznego, otrzymał nieoczekiwaną propozycję od Allana MacNaba, lidera konserwatystów, dotyczącą stworzenia rządu koalicyjnego, który przetrwał zaledwie cztery miesiące. Po ustąpieniu z rządu został mianowany sędzią sądu najwyższego. W czasie swej kadencji brał aktywny udział w kodyfikacji prawa Kanady. Zmarł nagle 27 lipca 1865.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Premierzy Prowincji Kanady Kategoria:Urodzeni w 1803 Kategoria:Zmarli w 1865