Po zakończeniu wojny ograniczyła działalność publicystyczną i skupiła się na twórczości literackiej dla dzieci. Publikowała utwory w czasopismach dla dzieci, np. w latach 1944–1956 głównie w „Płomyku”, gdzie można było przeczytać jej wiersze i opowiadania. Wydawała też poetyckie książki dla dzieci. W 1945 wróciła do Warszawy. Od 1946 pracowała w wydziale prasowym Centralnego Instytutu Kultury. Była autorką słuchowisk radiowych i naczelną redaktorką redakcji audycji radiowych dla dzieci. W 1954 napisała książkę Malowane domy ilustrowaną pracami Zofii Czasznickiej, która ujawniała jej zainteresowanie sztuką ludową i chęć jej popularyzacji wśród dzieci (o czym świadczą też publikacje w „Płomyku”). Pierwsze wydanie książki było zainspirowane wystawą sztuki ludowej na Politechnice Warszawskiej i zawierało sylwetki twórczyń i twórców ludowych; drugie wydanie (1957) okrojono o tę część. Napisała też powieść dla młodzieży Dorota i jej towarzysze o przygodach dziewczynki szukającej swojego miejsca w powojennej rzeczywistości, osadzoną w konwencji fantastycznej.