Maksymilian Binkiewicz (ur. 21 lutego 1908 w Żarnowcu, zm. 24 czerwca 1942 w Dachau) – polski duchowny katolicki, błogosławiony Kościoła katolickiego.
Życiorys Był synem Romana i Stanisławy z Czubasiewiczów. Jako dziecko chorował i rodzice liczyli się z jego rychłą śmiercią. Poprawę stanu zdrowia wiązano z przystąpieniem do pierwszej Komunii Świętej. Po ukończeniu szkoły średniej (1926) wstąpił do nowo powstałego w Krakowie Seminarium Duchownego diecezji częstochowskiej. Uczęszczał też na wykłady na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk bpa Teodora Kubiny 21 czerwca 1931 roku na Jasnej Górze.
Mianowany prefektem w Seminarium Duchownym diecezji częstochowskiej w Krakowie podjął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim i w 1933 r. ukończył je pracą z zakresu teologii moralnej pt. „Geneza i rozwój miłości w przedstawieniu św. Bernarda”, uzyskując tytuł magistra na Wydziale Teologicznym. Był prefektem w prywatnych gimnazjach Sosnowca, a następnie w Niższym Seminarium Duchownym w Wieluniu, pełniąc jednocześnie obowiązki rektora kościoła św. Józefa.