W roku 2000 Zbory Boże liczyły 8,4 milionów dorosłych członków, w roku 2010 – 12,3 milionów.
Aż do końca lat 70. XX wieku, większość brazylijskich protestantów należała do tradycyjnych protestanckich kościołów: luteran, prezbiterian oraz baptystów. Od końca lat 70. obserwuje się nagły wzrost liczby zielonoświątkowców oraz charyzmatyków, zwłaszcza tych, którzy głoszą ewangelię sukcesu. Największe skupisko zielonoświątkowców znajduje się w Rio de Janeiro, drugim pod względem liczby ludności mieście Brazylii. W roku 1992 91% osób regularnie uczęszczających do kościoła, uczęszczały do zborów zielonoświątkowych. Zielonoświątkowcy docierają do ubogich dzielnic miejskich. Według oceny socjolożki Cecilii Mariz (1994) wzrost pentekostalizmu wynika ze sposobu w jaki zielonoświątkowcy motywują Brazylijczyków do radzenia sobie ze swoim ubóstwem. Antropolog John Burdick (1993) tłumaczy to „kultem nawiedzenia”. R. Andrew Chesnut rozwój pentekostalizmu wyjaśnia tym, że zielonoświątkowcy w przeciwieństwie do innych kościołów oferują uzdrowienie. Znaczna część zielonoświątkowców z amazońskiego miasta Belém twierdzi, że zaznało fizycznego uzdrowienia.