Po powstaniu kontynuował pracę w policji, osiągając wysokie szczeble urzędnicze oraz ordery (objął stanowisko komisarza kolejno XI, VII i IV Cyrkułu, otrzymał liczne pochwały, nagrody pieniężne oraz order św. Stanisława IV klasy i św. Anny III klasy). Był blisko związany z kontrowersyjnym oberpolicmajstrem Andriejem J. Storożenko, z jednej strony prezesem Komisji Śledczej dla badania popowstaniowych spisków, szefem tajnej policji w Królestwie i znanym łapownikiem, a z drugiej – człowiekiem wielkiej kultury, poetą, pisarzem i kolekcjonerem sztuki oraz pamiątek historycznych.
30 grudnia 1846 roku został mianowany naczelnikiem powiatu kieleckiego. Jego urzędowanie doczekało się bardzo dwuznacznych ocen, zarzutów o malwersacje, karygodnych zaniedbań i łapówek w zamian za protekcję, ale miał też duże zasługi dla miasta, szczególnie w zakresie estetyki przestrzeni urbanistycznej oraz opieki nad zabytkami. Dokonał regulacji rzeki Silnicy, zlecił wykonanie marmurowych chodników na głównych ulicach i uporządkowanie parku miejskiego, który kazał ozdobić malowniczym stawem, a także figurą św. Jana Nepomucena oraz kamiennymi wazonami (sprowadzonymi z Jędrzejowa). Był także inicjatorem inwentaryzacji zabytkowych budynków w powiecie oraz konserwacji i opieki nad pałacem biskupim.