Wartość użytkowa czarnych ziem jest różna w zależności od miąższości poziomu próchniczego, fizycznych i chemicznych właściwości skał itd. Generalnie uznaje się je za gleby bardzo żyzne, jedne z najwartościowszych w kraju. Pod względem bonitacyjnym zaliczane są do II i III klasy. Bardzo urodzajne są czarne ziemie wykształcone z glin marglistych.
Systematyka W systematyce gleb Polski (2011) Czarne ziemie mają rangę typu gleby i dzielą się na osiem podtypów: Rząd 7. Gleby czarnoziemne (C) Typ 7.2. Czarne ziemie (CZ) Podtypy: Czarne ziemie typowe - Ciemne gleby o nasyceniu barwy ≤2, nieraz z konkrecjami redoksymorficznymi, nadmiernie uwilgotnione przez część roku. Poziomem diagnostycznym jest próchniczny poziom mollic o 2-6% próchnicy i miąższości 18–60 cm (zwykle ok. 30–40 cm). Wolne węglany występują płycej niz 100 cm. Typowa sekwencja poziomów glebowych: O-A-Ckg lu Ap-Ckg Czarne ziemie kumulacyjne - tym różnią się od czarnych ziem typowych, że poziom mollic jest głębszy niż 60 cm. Występują zazwyczaj w obniżeniach terenu lub u ponurzy stoków. Typowa sekwencja poziomów glebowych: Ap-A2-AC-Ckg Czarne ziemie z poziomem cambic - podobne do czarnych ziem typowych, jednak z występującym w nich wietrzeniowym poziomem cambic.