jednak zupełnie czym innym jest stwarzanie możliwości ukrycia w raju podatkowym dochodów wypracowanych w innym miejscu. Po drugie, raje podatkowe mogą wypaczyć międzynarodowe przepływy kapitałowe poprzez posiadanie nieuczciwej przewagi nad systemami wymagającymi podstawy opodatkowania. Wszystkie te powody sprawiają, że raje podatkowe stają się coraz większym problemem dla rządów państw OECD, zwłaszcza tych, które chcą opodatkowywać dochody uzyskiwane ze źródeł ogólnoświatowych. Z drugiej jednak strony, raje podatkowe uzasadniają swe istnienie przytaczając argumenty wolności jednostki, prywatności i globalnej konkurencji.
Raje podatkowe przekraczają granice tolerancji wytyczone przez OECD, gdy zachęcają do uchylania się od zobowiązań podatkowych, prania pieniędzy i działalności przestępczej, lub gdy choćby tolerują takie działania. Niektóre raje podatkowe (np. Andora, Liechtenstein, Liberia, Monako, Wyspy Marshalla, Nauru i Vanuatu) znalazły się na czarnej liście OECD.
W przeciwieństwie do nich, raje podatkowe w większym stopniu dostosowane do wymagań globalnych mają surowe uregulowania (jak np.