co jest odmienne dla typowych wizerunków tego archanioła. W ręce trzyma wagę, na jej szalkach są ukazane postacie symbolizujące dusze zbawionych i potępionych. Obie postacie ukazane są w geście modlitewnym, zbawiony zwraca się do archanioła, wzrok potępionego ucieka w stronę nagiej kobiety wychodzącej z grobu, która wyciąga rękę ku grzesznikowi. Boczne kwatery tworzą dwa rzędy świętych. Najbliżej Chrystusa klęczą Maria i Jan Ewangelista, za nimi apostołowie i na końcu czterej doktorzy Kościoła (po lewej święci Grzegorz, Hieronim, Augustyn i Ambroży) oraz święte dziewice (Katarzyna, Barbara i Maria Magdalena).
Na samym dole ukazana została sfera ziemska. Tworzy ją krajobraz pełen pagórków, rozciągających się ku horyzontowi. W środkowych kwaterach ukazano grupę postaci wychodzących z grobów, zaś na bocznych grupy zbawionych i potępionych. Zwraca uwaga przewaga grupy potępionych, których gesty i wyrazy twarzy cechuje silny ładunek dramatyzmu. Największy tłum potępionych skłębiony jest w i przy otchłani do której wpadną. W oddali piekielnej ciemności widnieją płomienie. Natomiast twarze nielicznego grona zbawionych cechuje szok, nieśmiała nadzieja bądź spokojna pewność.