Edward Klich (ur. 2 lutego 1878 w Skałacie k. Tarnopola, zm. 1 grudnia 1939Encyklopedia języka polskiego pod red. Stanisława Urbańczyka. Wrocław itd.: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1992, s. 158 podaje przybliżoną datę śmierci: "w listopadzie 1939". w Poznaniu) – polski slawista, językoznawca, dialektolog, profesor Uniwersytetu Poznańskiego od 1929.
Życiorys W roku 1905 ukończył studia polonistyczne i slawistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Stopień doktora uzyskał w roku 1920, a stopień doktora habilitowanego w 1928.
W swych badaniach nad zjawiskami językowymi słowiańszczyzny oddał zasługi folklorystyce polskiej. W roku 1903 w „Materiałach i Pracach Komisji Językowej Akademii Umiejętności w Krakowie” zawarł duży zbiór tekstów białoruskich z powiatu nowogródzkiego, o którym sam krytycznie pisał: „żałośnie chaotyczny lamus”. W rzeczywistości zbiór bardzo bogaty, zawierający wiele nieznanych tekstów spisanych przez Klicha bardzo starannie.
Inna obszerna praca Klicha: Materiały etnograficzne z południowo-zachodniej części powiatu limanowskiego zawiera serię tekstów o życiu codziennym mieszkańców podhalańskich wiosek Kasina Wielka, Niedźwiedź, Poręba Wielka, a ponadto 26 bajek.