Obsadził on wszystkie urzędy na Lewobrzeżu zwolennikami kursu promoskiewskiego.
Tymczasem po zrzeczeniu się urzędu przez Jurija Chmielnickiego w styczniu 1663 rada kozacka Prawobrzeżnej Ukrainy wybrała na hetmana Pawła Teterę. Rozpoczął on swoje urzędowanie od tłumienia buntów na Kijowszczyźnie i Podolu. Jednak latem 1664 rozgorzały walki pomiędzy z jednej strony lewobrzeżnymi oddziałami Briuchoweckiego, Zaporożcami, miejscowymi powstańcami i rosyjskim pospolitym ruszeniem, a z drugiej strony oddziałami Tetery, wspieranymi przez wojska polskie i tatarskie. Walki te nie doprowadziły do zwycięstwa żadnej ze stron, ale wprowadziły ogólną anarchię i upadek gospodarki. Kiedy wojska polskie wiosną 1665 opuściły Prawobrzeże, Tetera utracił wiarę w zwycięstwo. Przeniósł się z Korsunia do Bracławia, a po porażce w połowie kwietnia z powstańcami humańskimi Wasyla Drozdenki uciekł na Wołyń.
W tym czasie na Lewobrzeżu spadła również popularność Briuchoweckiego. Jesienią 1665 pojechał do Moskwy złożyć pokłon carowi (jako pierwszy z kozackich hetmanów). Został tam dobrze przyjęty, car wydał za niego księżnę Darię Iskańską z Dołgorukich, został obdarowany tytułem bojara i majątkiem ziemskim. Tak samo wyróżniono towarzyszącą mu starszyznę.