Domniemanymi dowodami na to miałby być budynki Indian budowane według średniowiecznych nordyckich schematów, znajomość chrześcijaństwa przed przybyciem pierwszych osadników, niebieskie oczy u tubylców z obszaru Mandanu oraz kamień Vérendrye’a.
Z kolei ojciec Antoine Champagne zauważył, że w relacji Kalma wyprawa podróżowała konno, co nie mogło mieć miejsca w 1738 roku, ponieważ we wspomnianym rejonie ich wówczas nie było. Zasugerował również, że kamień mógł zostać odkryty w okolicach Pierre w Dakocie Południowej.
Gdyby tajemniczy kamień Vérendrye’a okazał się prawdziwy, mógłby potwierdzać autentyczność kamienia z Kensington i stanowiłby dowód na obecność Normanów w głębi kontynentu amerykańskiego. Ostatnia relacja naocznego świadka pochodzi jednak z XVIII wieku. Hjalmar Holand w 1911, 1928 i 1950 roku odwiedził Francję w poszukiwaniu zabytku, nie natrafił jednak na żaden jego ślad.
Przypisy
Vérendrye’a