Przeszli oni szkolenie rolnicze w rejonie osady Nes Cijjona, a następnie w 1933 roku przyjechali do Galilei i założyli nowy kibuc. W owym czasie była to jedna z nielicznych żydowskich osad utworzonych w górzystym terenie Galilei. Zdecydowana większość osiedli powstawała na terenach nizinnych, na których było dużo łatwiej rozwijać działalność rolniczą. Była to więc eksperymentalna osada, która dodatkowo znajdowała się w bardzo ważnym strategicznie miejscu, umożliwiającym kontrolowanie wyjazdu z arabskiego miasta Nazaret do Doliny Jezreel. Kibuc był bardzo odizolowany i otoczony ze wszystkich stron przez arabskie wioski. Z tego powodu w 1947 roku wybudowano asfaltową drogę łączącą kibuc z Doliną Jezreel. W poszukiwaniu skutecznego rozwiązania narastającego konfliktu izraelsko-arabskiego w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181. Zakładała ona między innymi, że kibuc Kefar ha-Choresz miał znaleźć się w granicach nowo utworzonego państwa żydowskiego. Arabowie odrzucili tę Rezolucję i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Palestynie. Na samym jej początku siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej zajęły okoliczne wioski i sparaliżowały żydowską komunikację w regionie. Kibuc Kefar ha-Choresz został odcięty, a jego wszystkich cywilnych mieszkańców ewakuowano.