thumb|240px|Pomnik króla Dawida w kibucu Na początku XX wieku rozpoczęło się osadnictwo żydowskie w Palestynie. Realizując plany Światowej Organizacji Syjonistycznej, różne żydowskie organizacje wykupywały od 1910 roku grunty w Dolinie Jezreel. W wyniku I wojny światowej w 1918 roku cała Palestyna przeszła pod panowanie Brytyjczyków, którzy w 1922 roku formalnie utworzyli na tym obszarze Mandat Palestyny. Umożliwiło to w kolejnych latach dalszy rozwój osadnictwa żydowskiego. Tutejszy teren wykupiono w 1921 roku, jednak arabscy mieszkańcy nie chcieli opuścić swoich domów w Bustan Ain Bida, co wymusiło podjęcie długotrwałych negocjacji.
Grupa założycielska powstała w 1920 roku i składała się z żydowskich imigrantów z Rosji, Rumunii i Polski. Przez pierwsze lata zdobywali oni doświadczenie i uczyli się pracy rolniczej. Następnie przyjechali do Emek Jizre’el i zamieszkali w moszawie Nahalal. W jego sąsiedztwie w 1926 roku założono nowy kibuc, który początkowo nazywał się Ajanot (hebr. עינות). Po arabskich zamieszkach w 1929 roku uznano, że bagnisty środek doliny jest nieodpowiedni, gdyż zupełnie otwarty teren utrudniał obronę osiedla. Z tego powodu kibuc przeniesiono bardziej na północ, do jego obecnej lokalizacji. Kibuc powstał na miejscu opuszczonego sadu owocowego, który był nawadniany trzema naturalnymi źródłami.