Następnie refinansowało ją w całości stowarzyszenie wspierające rozwój niemieckiej kolonizacji w Palestynie ze Stuttgartu (Stuttgarter Gesellschaft zur Förderung der deutschen Ansiedlungen in Palästina). Dzięki temu w 1906 roku powstała osada Betlejem Galiläa (obecnie moszaw Bet Lechem ha-Gelilit), a rok później w jej sąsiedztwie osada Waldheim. Pierwsi mieszkańcy żyli w glinianych domach dawnej arabskiej wioski Umm al-Amad. Poszukując bardziej nowoczesnych rozwiązań, inżynier Ernst August Voigt przedstawił plan budowy nowej wsi. W jej centralnym miejscu miał znajdować się kościół, a wzdłuż ulicy planowano wybudowanie 16 domów mieszkalnych. W 1909 roku niemiecka organizacja Jerusalemsverein z siedzibą w Berlinie sfinansowała budowę sieci wodociągowej. W grudniu 1913 roku obie osady (Waldheim i Betlejem Galiläa) założyły wspólną spółdzielnię mleczarską i utrzymywały duże stado bydła. Pasteryzowane mleko dostarczano do Hajfy. W 1914 roku w Waldheim zasadzono winnicę i ponad 500 drzew oliwnych. W 1916 roku wybudowano istniejący do dziś kościół ewangelicki.